گزارش و خاطرات

درود بر تو:

این متن را زمانی که در مسافرت بودم بعنوان یادداشت روزنگارم نوشتم تا تو بدونی چه کار هایی در “کـــور”انجام داده ام، پس بخوانش:

این چند روزیکه به مسافرت پزشکی”کــــور” اومدم، چند تا از دوستانم از اینجا و ایران و خارج از ایران به من زنگ زدند و آرزوی خوب شدنم را داشتند.

برخی که منتظرشون بودم زنگ نزدند»در ضمن ندا جون سپاسگذارتم از اینهمه محبتت نازنینم.

دهمین روز اقامتم پس از انجام ورزش منتظر مونده بودیم تا پرستارهابیان و ببرنمون، که من و یک خانم پیر بودیم تا افراد بیان دنبالمون… من رفتم جلو و به خانم درود گفتم و خلاصه سر حرف رو باز کردم. ازش پرسیدم برای چه  اینجائید! که گفت سکته مغزی داشتم، ازش پرسیدم مگر چند سال دارید؟ گفت 85 سالم است .

گفتم میدونید، این عددیست که من خیلی دوست دارم و آرزو دارم تندرست به این سن برسم.

چند بار رفتم اسب سواری که مربیان و ام اس ی ها می گفتند این برای بهتر شدن سرگیجه بسیار خوبه!! من که هیچ تفاوتی ندیدم.

البته به ماساژ و الکترو تراپی،بارهای بسیاری رفتم و اینکه صحبت در مورد داروهای جدید برای این بیماری مثل «توسابری»بسیار بود، اما برای من جای سوال بسیار بزرگی باقی مونده بود که 50-50 بودنش خیلی جالب نبود.

البته روان پزشکان مهربونی نیز در آنجا بودند که تمام حرفهای آدم را گوش میدادند و راهنمایی های لازم را میکردند.

من عاشق هوای مِــــه  آٌلود هستم واین خصوصیت “آسمونی، زمینی “را بسیار دوست میدارم و از آن همیشه عکس برمی دارم.

و اینهم رنگ برگ های پائیزی که همچنین عاشقش هستم و اینم خانم همراهم بود.

برای گردش. زمانی  که برای اسب سواری از میان جنگل رد میشدیم، من در رویای خود غرق بودم و از اینهمه زیبایی در عجب از هنر خدای توانای بزرگ سپاسگذار .

با تمام این کورتون ها و مسافرت خوبی که داشتم، هنوز چشمانم خوب نشده و امروز میرم نزد دکتر اعصابم تا ببینم با گزارشی که از کــور آوردم ایشون چه تجویز می کنند!؟ «این نیز بگذرد»

تا درودی دگر بدرود